Carmen Eijkelkamp

Zoekend zichtbaar gaat over beginnen met ruimte in te nemen, ook als je jezelf nog niet helemaal begrijpt, en over de schoonheid van dat proces.

Ik begon te werken aan het idee om mijn worsteling met autisme te verbeelden. Soms voel ik daar
verwarring over: waarom heb ik deze diagnose gekregen, in welke kenmerken herken ik mezelf? 

Maar naarmate ik meer ging fotograferen en experimenteren, begon mijn verhaal te verschuiven.

Het werk ging steeds minder over een strijd, en steeds meer over een proces van acceptatie. Niet de
worsteling stond centraal, maar juist een vorm van acceptatie, alsof ik niets hoef te verbergen.

Door de jaren heen heb ik veel gemaskeerd, me aangepast, en een muur om mezelf heen gebouwd.
Nu ben ik bezig die muur te verlagen. Mijn fotografie is een manier geworden om mezelf stukje bij beetje te laten zien.

Met deze serie wil ik dat proces tonen: het zichtbaar worden van mijn eigen identiteit als een persoon, binnen het spectrum. Niet als iets zwaars of als een gevecht, maar als iets gelaagd, kwetsbaars, en
tegelijkertijd krachtigs.

Zoekend zichtbaar gaat over beginnen met ruimte in te nemen, ook als je jezelf nog niet helemaal begrijpt, en over de schoonheid van dat proces.